bjj mma gladio świdnik

Historia Brazylijskiego Jiu Jitsu

Poczatek jiu-jitsu brazylijskiego to Japonia mniej wiecej wczesne lata XX wieku. Jiu-jitsu istnieje w Japonii od wieków. Jego poczatek nie jest znany. W niektórych antycznych zapisach japonskich sa przedstawione fakty, które lacza jiu-jitsu z walka zapasnicza buddyjskich mnichów w Indiach. Mnichowie buddyjscy charakteryzujacy sie watla budowa fizyczna byli celem ataków w swoich pielgrzymkach. Bedac slabszymi i broniac sie przed silniejszymi rozwineli sile wytracen z równowagi i techniki samoobrony opierajace sie o wylamywanie stawów, duszenia, rzuty i technikach ataków na punkty witalne. Termin jiu-jitsu oznacza lagodna sztuke. Termin "lagodna" odnosi sie jednak do zasady wykorzystania sily przeciwnika przeciw niemu, w odróznieniu od zasady sila przeciw sile, a nie do lagodnego traktowania oponenta gdyz jiu jitsu bylo bardzo brutalne. Zawieralo takie techniki jak wylupywanie oczu, uderzenia w krocze, lamanie kregoslupa, skrecanie karku itd.

Z biegiem wieków te techniki byly udoskonalane az do historii sztuki wojennej znanej jako sztuki Jigoro Kano / 1860-1938/. Mistrz Kano byl wielkim znawca róznych stylów jiu-jitsu (Kito Ryu, Tenjin Shin'yo Ryu), w których jednakze natknal sie na rózne problemy.Niektóre socjologiczne. Bylo to zwiazane z ludzmi cwiczacymi te sztuke postrzeganymi w spoleczenstwie jako "srodowisko". Nastepnym powaznym problemem jaki dostrzegal Kano byl sam sposób trenowania jiu jitsu. Jiu jitsu bylo zlepkiem, odizolowanych od siebie technik, zbyt niebezpiecznych aby mozna je bylo trenowac swobodnie w sparingu z partnerem, nie narazajac jego zycia i zdrowia na szwank. Techniki te cwiczone byly tylko w kata lub w niewielu szkolach dopiero na wysokim stopniu zaawansowania. Kano postanowil to zmienic.

Wykluczyl niebezpieczne techniki pozostawiajac z dzwigni m.in. dzwignie na lokiec i wprowadzil wolny sparing - randori.W ten sposób uczniowie mogli sparowac z partnerem bardziej swobodnie i mogli poczuc reakcje partnera, który przeciwdzialal próbom zalozenia technik konczacych czy rzutów. I tutaj zaczyna sie zjawisko, które nazwano paradoksem randori. Czy sztuka walki z której usunieto wszystkie "smiertelne" techniki nie jest mniej skuteczna od tej, w której te techniki wystepuja? Paradoksem jest to, ze wrecz przeciwnie. Kano odkryl, ze o skutecznosci sztuki walki decyduja metody treningowe a nie ilosc i rodzaj technik. Tymi metodami treningowymi jest wlasnie sparing. Oczywiscie te "bezpieczne" techniki, których uzywali uczniowie Kano -dzwignie na lokiec czy duszenia, byly bezpieczne do momentu poddania sie jedego z partnerów. W prawdziwej konfrontacji doprowadzilby do wylamania stawu czy pozbawienia przytomnosci i smierci w przypadku duszenia. Slusznosc teorii Kano potwierdzily zwyciestwa jego uczniów nad przedstawicielami tradycyjnych szkól jiu jitsu, w turnieju zorganizowanym przez policje w celu wylonienia szkoly majacej potem szkolic policjantów.

Swoja szkole Kano nazwal Kodokan, a sztuke walki -Judo.

Jednym z najlepszych uczniów Kano byl Mitsuyo Maeda / 1878-1941/. Pierwotnie trenowal on klasyczne jiu-jitsu, ale przeszedl na Kodokan majac 18 lat, gdzie osiagnal wybitna skutecznosc w walce. Mistrz Kano chcac rozpowszechnic swoja sztuke wojenna na swiecie wyslal niektórych swoich uczniów do Stanów Zjednoczonych. Wsród tych, którzy przybyli do brzegów Ameryki, byli mistrzowie Tomita i Maeda. Tomita byl weteranem turniejów "policyjnych" i juz czlowiekiem w wieku podeszlym. Maeda mial spelniac role fightera, jesli zachodzilaby taka koniecznosc. Jedna z pierwszych demonstracji miala miejsce w Akademii Wojskowej West Point. Demonstracja jednak nie zakonczyla sie wielkim sukcesem. Maeda zostal wyzwany do walki przez duzo wiekszego od siebie Amerykanina. Amerykanin szybko przewrócil i przygniótl Japonczyka. Wg zasad zapasniczych, "rozlozenie na lopatki" oznaczalo zwyciestwo, jednak Maeda obejmowal przeciwnika nogami (garda) i szybko zalozyl dzwignie na staw barkowy. Amerykanin poddal sie. Inny wyzwal Tomite, sadzac iz tamten majac wyzszy stopien niz Maeda, musi byc lepszym fighterem. Tomita mimo podeszlego wieku, jako czlowiek honoru przyjal wyzwanie. Sytuacja powtórzyla sie lecz Tomita nie zdolal poddac Amerykanina i takze nie zdolal sie spod niego uwolnic. Zostalo to uznane za porazke i Maeda uznal, ze Tomita skompromitowal Judo i Japonczycy rozdzielili sie: Tomita ruszyl na zachodnie wybrzeze, Maeda pozostal na wschodzie. Maeda, chcac aby Judo "odzyskalo twarz" chcial zorganizowac walke z amerykanskim zapasnikiem lub bokserem. Udalo mu sie i pokonal zapasnika z latwoscia. Ze wzgledu na to, iz Judo w Nowym Jorku i w ogole w USA bylo malo znane, Maeda zyjac z jego nauczania mial problemy z utrzymaniem sie. Wpadl wiec na pomysl organizowania walk vale tudo (bez zasad). Wyzwal do takiej walki amerykanskiego mistrza wagi ciezkiej -Jack'a Johnsona - zapoczatkowujac w ten sposób "tradycje" wyzywania do walki mistrzów bokserskich wagi ciezkiej (pózniej Helio wyzwal Lewisa a Rickson -Tysona). Johnson jednak odmówil - takze zapoczatkowujac tradycje odrzucania wyzwania przez amerykanskich mistrzów wagi ciezkiej w boksie. Maeda byl podróznikiem. Jezdzil po calych Stanach Zjednoczonych, Ameryce Poludniowej i Europie. W oczywisty sposób pogwalcil regulamin Kodokanu, biorac udzial w walkach za pieniadze, dlatego tez zaprzestal uzywania nazwy judo, na korzysc jiu jitsu. Caly czas, na podstawie doswiadczen wyniesionych z walk, modyfikowal poznane techniki judo i dostosowywal system do walk vale tudo ? dodajac uderzenia noga czy lokciem jako "gre wstepna", po której nastepowalo sprowadzenie na ziemie i zakonczenie walki w parterze.

Byl on mezczyzna postury raczej malej, jakies 164 cm wzrostu i 68 kg takze nie wygladal na atlete. Lubil pic sake, spiewac i nie dawal sie dlugo prosic kiedy wyzwal go ktos na ulicy do bójki. Nie zwlekal w znokautowniu zuchwalca, który stana mu na drodze. Ocenia sie, ze Maeda stoczyl prawie dwa tysiace walk, stawiajac czolo zapasnikom, bokserom i praktykom innych sztuk walki, nie przegrywajac ani jednej potyczki. W dziesiecioleciu 1920 bedac w Hiszpani zyskal przydomek "Hrabia Koma". We wczesnych latach 1920, powrócil do Ameryki Poludniowej, do Brazylii i zaangazowal sie w japonski projekt kolonizacyjny. Projekt ten popieral czlowiek o wielkich wplywach politycznych, z pochodzenia Szkot - Gastao Gracie.

Oczywistym bylo, ze drogi tych dwóch Panów w pewnym momencie sie skrzyzowaly i z biegiem czasu obaj zaprzyjaznili sie. Maeda zaproponowal, ze nauczy jiu jitsu synów Gastao. Najstarszy syn Gastao - Carlos, zostal uczniem Maedy.

Carlos Gracie / 1902-1994/, byl uczniem Maedy przez prawie piec lat (niektóre zródla podaja, ze trzy lata). W tym czasie, Maeda byl zaangazowany w projekt kolonizacyjny wiec ich kontakt przez ten krótki okres nie byl zbyt czesty. Maeda przekazal Carlosowi jedynie podstawy techniczne, jednak wpoil mu swoja strategie walki i metody treningowe, których glówna czescia byl sparing. W 1925 roku Carlos otworzyl szkole jiu jitsu. Maeda kontynuowal swoje podróze i zostawil Carlosa i jego braci samych ze szkola. Majac podstawy zaczeli pracowac nad udoskonaleniami. Duzy wklad w te prace i najwiekszy wplyw na dzisiejszy wyglad technik brazylijskiego jiu jitsu mial jeden z braci Carlosa - Helio Gracie.

Jednak, poczatkowo Helio mial wskazania medyczne, które go wstrzymywaly od uprawiania sportów ze wzgledu na slabe zdrowie. Nie uczestniczyl on w aktywnosciach fizycznych o duzej intensywnosci poniewaz slabl gdy usilowal je wykonywac. Jednak asystowal we wszystkich lekcjach swojemu bratu Carlosowi.Pewnego dnia jego brat spóznil sie i Helio go zastapil w prowadzeniu treningu. Od tej pory przeksztalcil sie w "profesora" i zaczal takze samodzielnie prowadzic treningi. Helio kontynuowal rozwój sztuki, której nauczyl sie ze swym bratem, poza tym podjal trudna droge próby postawienia jiu-jitsu przed innymi stylami walki, organizujac walki vale tudo w calym kraju. Helio i Carlos trenowali cala swoja rodzine przez co jiu-jitsu nigdy nie pozostawalo bez reprezentantów.

Brazylijskie jiu-jitsu stalo sie silne za sprawa rodziny Gracie, stalo sie znane w dekadzie 1990 dzieki turniejom vale tudo zorganizowanym w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Te wydarzenia rozslawily nazwisko rodziny Gracie, które zyskalo respekt na arenie swiatowej, poprzez postacie braci Royca i Ricksona Gracie jako najgrozniejszych wojowników swiata, którzy byli szanowanymi tryumfatoramii turniejów vale tudo w tych krajach.